NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Terrace House to program o szóstce nieznajomych pod jednym dachem
i relacjach między nimi.
Przygotowaliśmy dla nich tylko piękny dom i auta.
- Nie mamy scenariusza. - Tak.
W tym tygodniu jest z nami wyjątkowy gość.
Powitajmy aktorkę Mei Nagano.
- Dzięki za zaproszenie. - Nie ma za co.
- Cieszę się, że mogę tu być. - Cześć, Mei.
Cudownie!
- Cześć, Mei. - Mei!
- Bardzo się cieszę. - Serio?
Ten program nie zniszczy twojej reputacji?
Nie mogłam się doczekać.
- Naprawdę? - Tak.
Oglądasz go?
Oglądam na bieżąco.
- Prawdziwa fanka! - Tak.
Który uczestnik to twój faworyt?
- Podobał mi się sezon hawajski. - Czy to...
- Guy był intrygujący... - Guy!
Myślałem, że Winny Samuraj.
- Tak... - Nie.
- Ćwiczący ze swoim bokken. - Lubisz Niki?
Tak, dali nam wiele świetnych scen.
Mieli cudowną scenę,
kiedy spadli z kanapy i połączyli się jak Lego.
Nie było żadnego dźwięku łączenia.
Takie rzeczy tylko w Tetrisie.
- Świetna scena. - Yamachan sporo gra w Tetrisa.
Czekaj, Torichan...
- Wciąż jest prawiczkiem. - Nieprawda!
Wstyd mi, że aż tak zaprzeczam.
Powinieneś się przyzwyczaić.
- Wciąż mnie zawstydza. - Daj spokój.
Ostatnio Ryo powiedział reszcie podczas grilla,
że planuje opuścić dom.
Nie miał jednak konkretnych planów czy zamiarów,
- by wyjaśnić sprawę z Vivi. - Spory błąd.
- Nie popieram tego. - Vivi zaprosiła Ryo do pokoju zabaw...
Tak.
Nie odpuszczę tego, że chcesz wyprowadzić się do Stanów.
Ciężko mi wyobrazić sobie, że będziemy razem.
To pożegnanie.
Wprowadzając się tu,
w ogóle nie liczyłem na to, że znajdę tu miłość.
To wyjaśnienie...
- Byłabym wściekła po takich słowach. - Słusznie.
- Zgadzam się. - Co więcej,
cały czas z nią flirtował, dając jej nadzieję.
- Prawda. - Zdezorientował ją.
A kiedy ją rzucił, ona go pocałowała.
- I nie odrzucił pocałunku. - Właśnie.
Gdzie tu logika?
Bierze, co się nawinie.
Dokładnie.
To taki darmowy okres próbny.
- Właśnie. - Rozumiem.
Po tym okresie pewnie anuluje subskrypcję.
Jest mistrzem rozdzielania.
- Właśnie. - Ciekawe.
Ta rozmowa wprawia cię w zakłopotanie?
- Świetnie się bawię. - Naprawdę?
Dobrze wiedzieć.
Nie zgadzaj się ze mną często, źle to na ciebie wpłynie.
Chcę, by było jasne, na czym stoję z daną osobą.
- Tak. - Więc...
naprawdę łatwo mi się z tobą rozmawia.
- Tak myślisz? - Tak.
Czekam na te trampoliny.
Ja też. Cieszę się na nie.
Co o nich myślicie?
- Nie wiem. - Przyjaźń może zmienić się w miłość.
Ale Hana właśnie miała złamane serce.
Kai był przy niej,
nawet w trudnych chwilach.
Wspierał ją. Kto by się temu oparł?
Lubi słuchać jego głosu.
Emika powiedziała Tupasowi, że chce opuścić dom.
- Tak. - Tak.
Umówmy się na randkę.
Ostatnią przed odejściem.
Zrobię to dobrze. Wyznam uczucia jak należy.
- Jest między nimi chemia. - Na to wygląda.
- Są zgrani. - Co sądzisz, Yamachan?
Na pewno im się nie uda.
- Dlaczego? - Skąd ta myśl?
Nie uda się. Emika raczej nie kocha Tupasa.
Rozumiem...
Chce odzyskać zaufanie fanów, dlatego jest dla niego miła.
Chce odejść w chwale.
Wykorzystuje Tupasa, żeby poprawić swoją reputację.
Nieważne, co czuje Tupas, nie będą razem.
Prawda, Mei?
- Co takiego? - Co?
Wybacz, Mei. On tak ma.
Nawet się nie zająknął.
Niesamowite.
- Niezwykłe. - Straszne, co?
Aktorki lecą na takie zachowania,
więc bądź ostrożna.
Wybacz, Mei...
jestem zajęty.
Nikt o to nie pytał.
33. TYDZIEŃ
NA WPÓŁ NIEBIESKO
- Ale ładnie pachnie. - Tak?
Chciałam curry, więc nam zrobiła.
- Awokado! - Jesteś głodna?
- Jasne, że tak. - Wygląda pysznie. Co to?
W małym garnku jest wegetariańskie, dla ciebie, Vivi.
Chcesz pałeczki, Vivi? Spróbujesz?
Jeśli zacznę jeść, to nie przestanę.
Zjem na śniadanie.
- Śmiało. - Smacznego.
Tęsknisz za Ryo? Chciałabyś go zobaczyć?
Ojejku...
Czemu pytasz?
Dzięki, twoja mina wszystko mówi.
Jasne, że chciałabym go zobaczyć.
Dalej go kochasz?
Tak, myślę, że kiedyś się z nim spotkam.
Tak czuję.
A ty, Hana?
- Przeszło ci? - Rany!
- Co? - Co to za dźwięk?
Całą noc masz śmieszne reakcje.
A jak kolacja z Kaiem?
- Tak! - Co nie?
- Czekajcie... - Dobrze.
Co? To wszystko?
- Tylko dobrze? - Czyli...
Nie podoba ci się?
Nie bardzo...
Ale przyjaźnicie się, tak?
Dobrze się z nim rozmawia.
- Mówiłaś mi to. - Ale...
Wolę być zdobywana.
Poszliśmy na monjayaki.
Ale ja musiałam to zainicjować.
- Rozumiem. - Dlatego pozostaniemy przyjaciółmi.
Zamiast...
Jeśli przejąłby bardziej kontrolę...
czułabym się pod opieką, kobieca.
Przy nim nie czuję się do końca...
jak kobieta.
- Rozumiem. - W takim razie,
przydałby się ktoś bardziej aktywny.
Liczę na to.
To prawda.
Zazdroszczę, że znalazłaś tu takiego przyjaciela.
- Gadamy o wszystkim. - Hej.
Kupiłam krem karmelowy. Zjemy na dachu?
Jasne.
- Zrobię herbatę. - Na dachu?
Ubierzemy się ciepło.
Chodźmy.
- Jest całkiem ciepło. - Włączyłam grzejnik.
- Ciągle pada. - Nie da się zjeść na zewnątrz.
- Smacznego. - Wzajemnie.
- Pycha. - Smaczne.
- Słuchaj... - Tak?
Planuję...
odejść z programu.
- Domyślałaś się? - Tak.
Zdecydowałaś kiedy?
W następnym tygodniu, kiedy wszyscy będą w domu.
O nie...
Naprawdę?
Gdybyśmy spotkały się w innych okolicznościach,
nie miałabym szansy poznać cię tak dobrze.
Nie sądzisz? Jestem wdzięczna za to doświadczenie.
- Co z Tupasem? - Był zaskoczony.
Powiedział, co do mnie czuje.
- Tak? - Tak.
Obiecaliśmy sobie jeszcze jedną randkę.
Tupas na pewno zachowa się na niej
jak dżentelmen.
SHIBUYA, TOKIO
- Dobra robota dzisiaj. - Świetna.
- Co tam? - Wiecie co...
W tym tygodniu
- zamieszkam w Terrace House. - Co?
- Terrace House? - Serio?
- Jaja sobie robisz? - Naprawdę.
Nie masz za dużo pracy?
Firma daje sobie radę.
Jest trochę nerwowo.
To normalne dla CEO.
Pojawiła się nowa konkurencja.
Ilu konkurentów?
- Około 20-30 start-upów. - Bez jaj.
Mamy przewagę, bo jesteśmy prekursorami.
Dzięki temu jesteśmy marką najwyższej klasy.
- Masz większy wybór. - Można tak powiedzieć.
Ciekawe, na którą polecisz.
- Nie wiem. - Racja.
Nie wiem.
Walisz prosto z mostu na randkach.
Jasne, mogę wyznać uczucia już na pierwszej randce.
Zwolnij tempo.
WRESTLERKA, LAT 22
ASPIRUJĄCY KOMIK, LAT 25
STUDENTKA, LAT 21
ASYSTENT OSOBISTY, LAT 22
MODELKA, LAT 24
ITABASHI, TOKIO
- Cieszę się. - A jak podrę spodnie?
Nie wyglądają na trwałe.
- Na pewno tak będzie. - Bardzo głośno.
W razie czego, śmiej się.
Chętnie się z ciebie pośmieję.
TRAMPOLAND
- To tu? - Chyba tak.
- Jest duże? - Chyba tak.
- Sprawdźmy. - Najwyższy czas.
- Cześć. - Cześć.
- Gotowa? - Jeśli ty też.
- Rany! - Szaleństwo.
Wygląda straszniej niż sądziłam.
- Ale super. - Nie boisz się?
Super!
Ale fajnie.
Świetnie!
Super!
Zróbmy razem sztuczkę.
- Na trzy. - Co robimy?
Zegniemy kolana...
- I wylądujemy na tyłkach. - Dobra.
Gotowi, start.
- Było blisko. - Jeszcze!
Gotowi, start.
- Udało się! - Hura!
- Super, mamy to. - Tak!
- Robimy zawody na skakance? - Tak.
- Kto będzie skakał najdłużej? - Dobra.
Przegrany będzie miał karę.
Jaką?
- Coś fajnego. - Pomyślmy...
Przegrany musi...
- Nie wiem. - Zwycięzca wybierze.
Dobra.
- Wszystko dozwolone? - Tak.
- Dobrze. - Chwila.
Gotowi, start.
Czekaj.
Świetna forma!
- Ciężko. - Nie daję się.
- Jak tam? - Na luzie.
Czekaj, nie mogę...
- Czekaj! - Wygrałam!
- Nie liczyło się!
Jestem zwycięzcą.
- Przez podwójny skok. - Padałam.
- Nawaliłem. - Jakie dać ci zadanie?
Wiem, co chcę.
Mógłbyś namalować...
mój portret?
Twój portret? Ciekawe...
- Zrobisz to? - Tak.
- Serio? - Chętnie.
Nie mogę się doczekać.
Byłam zazdrosna o obraz, który dałeś Ryo.
Ale się cieszę.
Jak wygląda twoja idealna randka?
Idealna randka?
Jedziemy do odległego miejsca na łonie natury.
- Tak. - I cieszymy się swoim towarzystwem.
- Brzmi świetnie. - I widokiem.
- Super. - Pięknym.
- A twoja? - Moja idealna randka?
- Oceanarium. - Nieźle.
- Nigdy nie miałam tam randki. - Super pomysł.
Łono natury też.
- Kocham naturę. - Ja też.
GODZINA 18.30
- Cześć! - Cześć.
- Co gotujesz? - Co?
- Gotujesz? - Tak.
- Co takiego? - Smażone krewetki.
Krewetki?
Jak tam wypad?
Było super.
- Tak? - Trampoland jest świetny.
Super, jak było? O czym gadaliście?
Zbliżyliśmy się do siebie.
Ostatnio, gdy ją widzę...
- Jak to ująć... - Gdy widzisz Hanę?
Tak.
Kiedy ją widzę, dostrzegam piękną duszę.
Jej oczy błyszczą.
Mówisz o jej osobowości?
- O wszystkim? - O wszystkim w niej.
Podoba ci się Hana?
Tak.
Ale potrzebujemy czegoś, co nas zbliży.
- Zmniejszy dystans? - Tak, ale nie wiem czego.
Rozumiem.
Mówiąc „czegoś”, masz na myśli randkę?
Szukasz dobrego momentu?
Tak.
Hana lubi szarmanckie gesty.
- Zgadza się. - To jej typ.
- Lubi, gdy ktoś przejmuje kontrolę. - Tak.
Kogoś kto planuje randki, więc...
- Może coś zaplanuj? - Niespodziankę?
- Tak, spróbuj. - Nie zawiodę cię.
Tak mi się wydaje.
YOMIURI LAND INAGI, TOKIO
Prawdę mówiąc,
nigdy nie byłem z dziewczyną w parku rozrywki.
- Serio? - Nigdy na randce.
- Mega! - Ale super.
Pięknie.
- Zróbmy zdjęcie. - Dobra.
Świetnie.
Masz taką samą minę
jak wtedy, gdy byliśmy w kinie. Śmiesznie.
OTWARTE OD 16.00
Gwiezdny Bandyta zaraz ruszy.
Robimy żółwika?
Kolejka górska gotowa do startu!
Hura!
Nie wyrobię.
Rany!
- Hura! - Ojeju.
Ojeju.
- Spójrz na bok. - Pięknie.
Ale wysoko.
- Było super. - Tak.
- Chcę jeszcze raz. - Mi wystarczy.
- Mnie nie, jeszcze raz. - Ja podziękuję.
Teraz Universal Studios.
Myślałem, że dasz rękę.
Odruchowo zrobiłam pięść.
Jakbyś trzymał Doraemona.
Wygram w papier, kamień i nożyce.
Dziękuję.
Ale zimno.
- Drzewo wygląda ślicznie. - Prawda?
Dzięki, że powiedziałaś mi o swoich planach.
- Związanych z odejściem. - Tak.
W ostatnim miesiącu
spędzanie z tobą czasu...
uzmysłowiło mi...
jak jesteś dla mnie ważna.
- Wiesz o tym, prawda? - Tak.
Mówiąc prościej,
bardzo mi się podobasz.
Dziękuję.
- Podobasz mi się. - Tak.
Więc...
będziesz ze mną?
- Jeśli chcesz. - Serio?
Tak.
Czasami bywam dziwna.
Ale jeśli tego chcesz.
Innej bym cię nie chciał.
Zawstydzasz mnie.
Myślałem też,
że gdybyśmy zostali parą, to też odszedłbym z programu.
- Jesteś tu tylko od miesiąca. - Tak, ale...
bez ciebie byłoby mi smutno.
Chcę spędzić czas w programie
z tobą.
Wcześniej, spontanicznie...
- Podałeś mi rękę. - Tak czułem.
- Ale zrobiłam pięść? - Tak.
Sądziłem, że mnie odrzucisz.
Wiedziałam.
Od razu tego pożałowałam
i chciałam, żebyś znów ją zaoferował.
Sporo o tobie myślę.
- Masz ciepłą dłoń. - Tak.
- Nie mogę się doczekać przyszłości. - Ja też.
Głupio mi.
- Tak? - Masz szminkę na ustach.
- Czemu ci głupio? - A czemu nie?
Mówiono, że jestem obyta w kontaktach z facetami.
Tak myśleli.
- Ale... - Wyszło szydło z worka.
Jesteś pełna niespodzianek.
- Już w domu. - Witajcie.
Cześć!
- Ale tu ciepło. - Wróciliśmy.
Cześć. Bardzo zimno dzisiaj, co nie?
Muszę napić się czegoś ciepłego.
WALKA W OSACE – HANA
- Jesteś sama, Vivi? - Gdzie Kai?
Śpi.
- Tak? - Tak.
Dzisiaj zdecydowaliśmy,
że zostaniemy parą.
- Jesteśmy parą. - Naprawdę? Super.
Cudownie.
Powiedziałam już o tym
Hanie i Tupasowi.
W następnym tygodniu chcę odejść z programu.
W następnym tygodniu?
- Serio? - Tak, chciałam ci powiedzieć...
Nie gadaj!
Nie płaczę, przysięgam.
Jeszcze nie odeszłam.
Nie płaczę.
Tak naprawdę to łzy szczęścia.
Oto ona.
Wybacz, że cię zasmuciłam. Proszę bardzo.
- Cześć. - Cześć.
- Cześć! - Siema.
Co tam?
- Zdecydowaliśmy... - Tak?
- ...że Emika i ja... - Tak?
...zostaniemy parą.
- Ale mina... - Widać, że cię zatkało.
- Jesteś blisko ekranu. - Gratuluję!
- Jeszcze jedna sprawa. - Dobrze.
Emika odchodzi w następnym tygodniu.
Tak.
Chcę odejść z nią.
- Szczena mi opadła. - Co?
Największa reakcja.
- Słucham? - Taki mam zamiar.
- Niemożliwe. - Tak planuję.
- Vivi nie wiedziała. - Żartujesz.
- Trzy osoby na raz odchodzą. - Będę tęsknić.
- Smutno mi. - Szkoda, że odchodzisz.
Nie wiem, co czuć.
- Przepraszam. - Daj spokój.
- Emika, gratulacje. - Dzięki.
Tupas, dbaj o nią.
Z miłą chęcią.
- Co tu się stało? - Niemożliwe!
Nie wierzę.
- Nieźle. - Gratki.
- Ryota, jesteś pod jej wrażeniem. - Tak.
- Dlaczego? - Przez jej tupet.
Nie doceniałem Emiki.
Co masz na myśli?
- Patrzyłeś na nią z góry. - Tak.
Jest bardzo zaangażowana.
Wiedziała, że jej reputacja w necie jest poważnie zniszczona,
więc jedyne, co jej pozostało, to powiedzieć „tak” Tupasowi.
To była jej tajna broń.
- Tak? - Czyli to kłamstwo?
- Oczywiście, że tak. - Na pewno?
- Na pewno. - Serio?
- Pewnie już zerwali. - Czekaj.
- Za wcześnie. - Przechytrzyła mnie.
- Co o tym sądzisz, Mei? - Emika...
- Nie wierzę jej. - To sztuczne, co nie?
Jesteś po jego stronie?
- Bardzo lubię Tupasa. - Co?
- Nie rozumiem, jest świetny.
- Naprawdę? - Pamiętasz, jak się upił?
Tak, ale to wina alkoholu.
Ale gdy pocieszał Emikę, było widać,
że jest ciepły i szczery.
Chyba mi coś umknęło.
Trzeba przyznać,
- że Tupas jest kochany. - Zgadzam się.
Nie jest specjalnie pociągający.
Tak sądzisz?
- Co? - Uważasz, że jest sexy?
- Tak, dla mnie jest bardzo męski. - Co?
No co, mylę się?
- Tak? - Moi znajomi też tak myślą.
Gadają o nim cały czas.
- Serio? - Jestem na to za stara.
- Jest dobrą osobą. - To prawda.
Podczas ich pocałunku, Mei miała cudowną minę.
- Wyglądała tak. - Urocze.
Z czego to?
Tien Shinhan z Dragon Ball tak robił.
- Tupas... - Widziałaś wszystko.
Jest miły i popularny.
- Jest miły. - Z tego, co widzieliśmy,
miłym facetom nie wychodzi na randkach.
- Tak, zwykle kończą jako koledzy. - Tak jest najczęściej.
- Naprawdę? - To dla ciebie dziwne?
- Tak. - Może jesteśmy zblazowani.
- Tak bywa, gdy... - To wina Yamachana.
Co?
Mówisz o mnie, jak o wirusie?
Wirus Yamasato.
- Nie jestem pacjentem zero. - Nie.
Czyli ich związek wydaje ci się normalny?
Tupas jest za dobry dla Emiki.
- Co za cios. - Rany...
Fajnie, gdyby miał bardziej szczerą i autentyczną dziewczynę.
Emika twierdzi, że została źle oceniona.
Tak naprawdę jest naiwna i niedoświadczona.
Mówiła, że nie była popularna w szkole.
Ale Mei w to nie wierzy, co nie?
Mówi się: „Nie ma dymu bez ognia”.
Prawda.
Jej zachowanie mówi samo za siebie.
Cudownie, Mei.
- Tak myślę. - Masz całkowitą rację.
Możliwe, że Emika... Dziwnie to zabrzmi z moich ust.
Przechodziła trudny okres, co było głównie moją winą,
- a Tupas był przy niej... - Po prostu obejrzała się.
Ale kiedy to się działo,
Tupas wspierał ją i darzył aprobatą.
To mogło zrobić na niej wrażenie.
- Był przy niej codziennie. - Nie zastanawialiśmy się nad nim,
- ale z punktu widzenia Mei... - Sądziliście, że jest lamerski?
- Bardzo. - Co?
- Dlaczego? - Jesteśmy straszni.
- Trudno wyjaśnić. - Jakby to...
Dlaczego?
Często wydaje się nie słuchać.
- Chyba dlatego. - Ciekawe usłyszeć nową opinię.
- To prawda. - Gdyby Tokui tu był,
pewnie dałby jakiś kontrargument.
Na przykład: „Tupas was zaskoczy”.
Wszystko się dobrze skończyło.
Na to wygląda. A co z Kaiem?
Kai leci na Hanę.
- Zgadza się. - Mówił, że mu się podoba.
I ten portret. Wygląda na to, że spędzi
wiele godzin, przyglądając się jej twarzy.
Powie: „Muszę się bardziej przyjrzeć.
- Bliżej...” - I wtedy zbliżą się do siebie?
Kto wie?
Tak jest przy malowaniu?
- W najlepszym wypadku. - „Może zdejmiesz bluzkę?”
- Po co tak gadasz? - Nie każ jej się rozbierać.
- Mamy zboczeńca na sali! - Zboczek.
Złapcie mnie, jeśli umiecie.
- Nie dam się. - Zdradzał w wyobraźni.
Dajcie spokój. To bolesny temat.
GODZINA 21.30
Czekajcie.
To nowa osoba?
- Słyszałyście? - Tak!
Dzień dobry!
- Dopiero wstałeś? - Otworzysz?
- Otworzę. - Tak.
- Tak? - Dobry wieczór.
Wprowadzam się dzisiaj.
- Tak... - Co?
- Ledwo wstał. Urocze. - To mój pierwszy raz.
Serce mi wali.
- Cześć. - Dobry wieczór.
Nazywam się Toshiyuki Niino. Miło was poznać.
- Wzajemnie. - Ciebie też.
Super. Cześć.
- Miło cię poznać. - Cześć.
Miło cię poznać.
- Ile masz lat? - W tym roku skończę 30.
- Jesteś najstarszy. - Prawda.
- Tak? Ile macie lat? - Ja mam 22.
- Masz 22 lata? - Tak.
- Ja mam 24. - Super.
- A ja 22. - Jestem sporo starszy.
Czym się zajmujesz?
- Mam własną firmę. - Rany.
- Nieźle. - Tak.
WŁAŚCICIEL FIRMY
Opracowujemy strategie wyjścia.
Pewnie nie słyszeliście o tym.
- Niestety nie... - Czym się zajmujecie?
Oferujemy pośrednictwo rezygnacyjne, oficjalnie mówiąc.
Kiedy ludzie postanawiają odejść, pomagamy w tym.
To jest nasza główna usługa.
Zatrudniają nas ludzie, którzy chcą odejść, ale nie potrafią tego zrobić.
Rozumiem.
Jeśli ktoś boi się menadżera,
to odejście może być dość kłopotliwe.
Wtedy my pomagamy w tym procesie.
W skrócie tym się zajmuję.
- Jesteś CEO? - Tak.
Super.
Jak to wygląda? Zapewniacie im coaching?
Cały proces wygląda tak, że klient przekazuje wypowiedzenie,
a my zajmujemy się korespondencją.
A więc...
- zatrudniają nas. - Nie namawiacie ich.
Sami tego chcą, a wy rozmawiacie z firmą.
Na przykład pytamy,
kiedy mają zwrócić laptopy i inne firmowe rzeczy.
Trudno odwiedzać firmę, gdy złoży się wypowiedzenie.
Pomagamy im zmniejszyć ten stres
- w ostatnich miesiącach. - Jasne.
Zaczynałem jako handlowiec
i było mi naprawdę trudno odejść.
Wiele osób w Japonii jest w tej samej sytuacji.
- To tu typowe. - Tak.
Racja. W najgorszych przypadkach
ludzie odbierali sobie nawet życie.
Chcę zapobiec takim sytuacjom.
- Super. - Taki mam cel.
- Dojrzale. - Tak.
Mamy tu dorosłego.
- Cześć. - Jesteś.
Cześć.
- Już jest, Kai. - Witaj.
Cześć.
- Kai. - Toshiyuki Niino.
- Toshiyuki? - Tak.
Masz dziewczynę?
- Nie. - Wtedy by go tu nie było.
- Jak długo jesteś sam? - Od niedawna.
- Zerwaliśmy ostatnio. - Jaka ona była?
- Jako osoba? - Tak.
Naprawdę odpowiedzialna.
- Ciekawe. - Ja bywam dziecinny.
- Ile miała lat? - Była rok starsza.
- Wolisz starsze kobiety? - Nie.
Nie, ale umawiałem się z kilkoma.
Nie mam nic do młodszych.
- Rozumiem. - Tak.
Powiedz mu.
Mieszka z nami jeszcze jedna osoba.
- Emika. - Jest na lekcji angielskiego.
- Jesteśmy razem. - W związku?
- Tak. - Serio?
- Tak. - Super.
Dzięki.
Śpią sobie w pokoju zabaw jako szczęśliwa parka.
- Pokazać ci pokój? - Jasne.
- Jest fajny. - Będziemy go dzielić.
- Racja. - Pójdę z wami.
Idziesz?
- Śpicie teraz w pokoju zabaw? - Tak.
- Całowaliście się już? - Tak.
Wybacz bezpośredniość, ale skonsumowaliście to?
- Nie. - Rozumiem.
- Jeszcze nie. - Jasne.
Masz kogoś na oku, Kai?
Ktoś mi się podoba.
Lubię spędzać z nią czas.
Mówię o Hanie.
- Jasne. - Dwa razy wyszliśmy razem
i było naprawdę świetnie.
Zobaczymy, co będzie.
Co myślisz o Vivi i Hanie?
- Są świetne. - Tak?
Tak.
- Naprawdę piękne. - Zgadzam się.
Co tam?
- Kto to? - Niespodzianka.
Wybaczcie. Zajmujesz górę?
- Tak. - To nasza Hana.
- Cześć. - Miło mi.
- Wzajemnie. - Jesteś głodny?
Bardzo.
- Mogę coś ugotować. - Byłoby świetnie.
- Jeśli możesz. - Pewnie.
- Spójrzcie. - Świetne.
- Proszę. - Dzięki.
- Nie lubisz czegoś? - Raczej nie.
- A sos sojowy? - Ograniczam gluten.
- Ostatnio. - Super!
- Ty też? - Tak.
- Super. - Ale wiesz...
To ciężkie, gdy je się w grupie.
A sos sojowy ma gluten.
- Co? - Sos sojowy.
- Tak. - Więc...
Mamy sos do steków.
- Cześć. - Emika.
- Jestem. - Spójrz na siebie!
- Witaj. - Wyglądasz super.
Miło mi.
- Toshiyuki Niino. - Toshiyuki Niino?
Emika Mizukoshi.
- Oglądałem cię. - Serio?
Pewnie pytali cię, ale masz dziewczynę?
- Cóż... - Pytałam go.
Jestem sam.
- Jaki jest twój typ? - Mój typ?
- Lubię szczupłe osoby. - Jasne.
- W kwestii wyglądu. - Pewnie.
Chciałbym też kogoś, z kim mogę konstruktywnie porozmawiać.
Wiesz już, kiedy odchodzisz?
- W piątek rano? - Tak, pojutrze.
Jutro wieczorem zrobimy imprezę.
- Muszę się spakować. - Ledwie się poznamy.
- Będę tu jutro. - Racja.
- Masz jutro czas? - A naleśniki?
- Pracuję. - Naleśniki jutro?
Muszę pracować. Chcesz naleśniki?
- Tak. - Zrobię zakupy.
- Jutro? - Tak.
- Pracujesz jutro? - Tak.
Od której?
Około południa.
Czego oczekujesz od programu?
Chciałbym wyjść razem na kolację.
I chodzić na randki.
- Co myślisz, Hana? - O czym?
Widzę, że podobasz się Kaiowi.
Serio? Chyba się tylko przyjaźnimy.
No nie wiem.
Myślę, że cię lubi.
Nie mam wielkiego doświadczenia w kontaktach z drugą płcią.
Nie wiem, czy mnie lubi.
Pamiętasz, jak poszliście na trampoliny?
Powiedział mi potem, że uważa cię za piękną.
Ciężko mi w to uwierzyć.
Po prostu nie mówi otwarcie, co czuje.
Kiedy mówiłam mu o Ryo w pokoju zabaw,
powiedział, że mam piękne oczy
i jestem ładna. Zalewał mnie komplementami.
Bardzo mnie to ucieszyło.
Fajnie, że to wyraża.
Jutrzejsze robienie naleśników to coś,
na co powinnaś czekać.
- To był intensywny miesiąc. - Tak.
Nie wierzę, że pojutrze odchodzimy.
Tak, jeszcze to nie dociera.
Nie obejrzysz odcinków ze sobą z całą grupą.
Kiedy wróciłaś dziś do domu...
- to było świetne. - To znaczy?
Twój wygląd.
- Gdy wróciłaś. - Rozumiem.
- Proste włosy? - Tak.
Dziękuję.
- Niino... - Chwila.
- Mamy szefa w domu! - Cudownie.
Przyszedł i zaczął mówić o sobie.
- Jest pewny siebie. - To świetne.
- Wyjaśniał to długo. - Ale zrozumiale.
- Jak na spotkaniu. - Tak.
Hana jest taka oczywista.
- Wciąż się szczerzyła. - Trochę...
- Szkoda mi Kaia. - Trochę się zmartwił.
Jest wrażliwy i szybko dopada go chandra.
A wy, panie? Gdy widzicie szanowanego mężczyznę,
to zapominacie o reszcie?
Bywamy roztargnione.
Nie przykuł mojej uwagi, więc nie wiem.
Dlatego nic nie mówię.
- Nie wiem co. - Też mnie nie poruszył.
A was?
Nie ma jeszcze fanek w studio.
- Ciężko stwierdzić... - Towarzysko
wydaje się być na poziomie.
- Ma 30 lat i firmę. - Racja.
Kai może zrobić się zazdrosny i zadziała szybciej.
- Chcę, by to zrobił. - Ja też.
Ale doceniamy obecność Niino.
Jesteś CEO, a traktują cię jako postać poboczną.
- Z czasem go polubimy. - Pokaże atuty.
To potrwa.
Może zrazić innych, jeśli będzie gadał tylko o sobie.
Są dużo młodsi,
- więc ich ciekawi. - Możliwe.
Co myślisz, Mei?
- Może... - Bardzo przekonujące.
- Nie ma siły przebicia. - Jeszcze za wcześnie.
- Jest nowy. - Nie znamy go.
Wydaje się miłą osobą,
ale też zbyt pewną siebie.
Tak myślę.
- Ciężko będzie go poznać. - Jasne.
- Nie otwiera się. - Nie.
To może być ciekawa postać.
Możliwe.
Jest w nim coś ekscytującego.
Chcę zobaczyć, jak powoli traci ten spokój.
- Serio? - Świetny pomysł.
Bardzo.
GODZINA 11.00
- Zaczynamy? - Tak.
Do dzieła.
Będziesz kibicował, szefie?
- Co? - Jasne.
- Łączy się? - Chyba.
- Dobrze to robię? - Tak.
Co tam, szefie?
- Pracujesz? - Tak.
- Zwykle jeździsz do pracy? - Raczej...
- nie muszę tam być. - Bo jesteś szefem.
- A twoi pracownicy? - Też.
- Naprawdę? - Tak.
Ciekawe.
Mamy spotkanie raz w tygodniu.
- Serio? - Tak.
Świetnie.
Dobra, usmażmy je.
Zrób małe kółka.
Tak.
- Na górę. - Ale pachnie.
- Na górę? - Masło się rozlewa.
Oby się udało.
- Zobaczymy. - Tak.
Przewróć je.
- Za długo. - Chyba tak.
- Za długo leżały? - Ten na pewno.
Spalił się.
- Co robisz, szefie? - Daj spokój. Szefie!
- Pierwszy talerz dla ciebie. - Serio?
Dzięki.
- Syropu klonowego? - Nie.
Nie trzeba.
- Serio? - Tak.
Pyszne. Aż dziw, że bez glutenu.
- Serio? - Tak.
Super.
Na jakie randki chodzicie?
Nie byłam na żadnej.
- Nie? - Nie.
To pójdziemy na randkę?
Spróbujemy?
- Zaskoczyłeś mnie. - Już się znamy.
Widać to po mnie.
Ale jak rozpoznać randkę?
- Dobre pytanie. - Wyjście razem to randka?
- To się liczy? - A nie?
- Byliście w parku trampolin? - Tak.
- To nie randka? - A jest?
Jasne.
- Serio? - Tak.
- To randka, nie? - Tak.
- To randkowaliście. - Rumienię się.
Emika dużo randkowała.
Mieszka tu miesiąc dłużej, ale była na wielu.
- Na przykład? - Na sushi w Ginzie.
Sushi w Ginzie?
Też mogę cię zabrać.
- Do Ginzy. - Byłoby super.
- Wolę sushi w Shibuyi. - W Shibuyi?
- Jest jakieś dobre? - Pełno.
- Serio? - Tak.
Jestem wrestlerką i ludzie myślą, że uwielbiam mięso.
Ale wolę ryby.
- Chodźmy na owoce morza. - Z chęcią.
Randka z owocami morza.
Denerwuję się, gdy określasz to randką.
Możesz już się szykować.
- Dzięki za naleśniki. - Jasne.
- Miłego dnia. - Idę już.
- Daj im popalić. - Dzięki.
- Pierwsza wiadomość. - Tak.
Fajny styl.
Ciekawe pismo. To nuta?
- To nuta? - Tak.
PRACA – NI.TO
Minki w tym wieku?
- Tak mam. - Ile ty masz lat?
- Miłego dnia. - Na razie.
- Trzymaj się. - Do wieczora.
- Pa. - Na razie.
Wypad na trampoliny
to była randka?
Oczywiście.
Cieszę się.
- Naprawdę? - Chciałam tu randkować.
- Cieszę się. - Tak?
- Chodźmy na kolejną. - Tak.
Z chęcią.
Napisy: Krzysztof Zając